Akbay Ananda.

Eclipse.

“As long as we were in love, we understood each other. There was nothing to understand.”

L'Eclisse (1962)

Happy was the night.

SuJu-Dr.Who-Buffy-sing-along night, as expected, was a blast. Again, that wallpaper was the loveliest I've seen. And these friends are the most fun to be with. And at 6 A.M. we're not even close to tipsy.

RIP Iya Day 40.

On my birthday I cried because of how things have been. Realizing the things I no longer have, the memories I can only share, and the beloved I can no longer be with. I dread the remaining days of my life. I relish what's left. I care less about my dreams now. In fact, I care nothing.

Iya promised me once that she would read all my owned books when she grew up. Who would re-read them now? Who would devour them as much as I did? How could I ever wish someone would take her place, knowing no one else could and would?

It's been forty days. The pain never goes away. Sadness piles upon sadness, grief upon grief. Everything now is dedicated to a Happier Year, a year we can only remember but not have.

A beautiful message from a beautiful man.

Oh, and can I steal this?

I'm sorry, I just did.

------>

RIP Iya Day 8.

Self-portrait.


Linggo ng Wika.

Pagkakaibigan. Pagmamahal. Totoo, minsan nga lang sila bata.
I love you, Iya.

Libing.

Inihatid na namin si Iya kanina. Yun na ata ang pinakamahabang lakad ko sa buong buhay ko. Pinipilit ko pa rin na panaginip lang siya. Iniisip ko, dati kapag may nadadaanan akong karo ng patay sa kalye tas tumitigil ako para magmasid, hindi ko alam ang pakiramdam. Ngayong kami na ang tinitignan habang nasa prusisyon, alam ko na. Ang sakit. Ang lungkot. Ang hinayang. Si Ate madalas tuntingin sa taas, sa langit, sa mga ulap. Sabi niya, nagbabakasakali siyang hindi talaga totoo itong ginagawa namin tas matatawa kami kung bakit nasa gitna kami ng kalye bigla-bigla. Ako naalala ko yung mga kalyeng dinadaanan namin ni Iya pag lumalabas kami: bibili ng meryenda, magwiwithdraw sa ATM, lalakad papuntang 7-11.

Huling paalam at nangimi akong halikan si Iya sa pisngi. Baka kasi tumulo yung luha ko sa mukha niya at sabi ng mga matatanda, masama raw yun. Kaya hinalikan ko na lang siya sa dibdib, sa damit niyang prinsesa. Matigas na si Iya. Mapula siya. Rosy cheeks. Tingin namin dahil sa init. Napangiti ako sa pagsang-ayon nang nabanggit ni Ate na bumalik yung itsura ni Iya nung baby siya. Nag-iba yung mukha niya gawa ng sakit. Nung tinitingnan namin yung mga bagong kuhang retrato niya bago namatay, nag-iba yung itsura niya talaga. Napawi ang ngiti. Nahirapan.

Ngayon ko natuklasan ang kakaibang uri ng pagod. Iya, mahal na mahal ka namin. Ingat ka diyan. Namimiss ka naming paalalahanan (Iya, kain na. Iya, magtoothbrush ka na. Iya, huwag kang tatakbo. Iya, tulog na. Iya, huwag kang magbabasa sa dilim.) at wala na ang sigla sa amin ngayong wala ka na. Salamat at nakasama ka namin ng anim na taon. Magkikita pa tayo ni Tito. Yayapusin kita nang mahigpit at bubuhatin nang paikot katulad ng madalas nating gawin. Mahihilo at tatawa.

RIP Iya Day 2.

Iya. Ang dami kong gustong gawin. Sabihin. Ihingi ng tawad. Gusto kitang akapin. Mahigpit. Halikan. Sana nakausap kita bago ka nawala. O nalaman kong malapit ka nang mawala nang gabing pinuntahan kita sa kuwarto mo. Iya, hindi mo alam napakaraming beses mo akong napasaya. Napangiti. Napagaan ang loob. Sana nagawa ko yung tumbasan sa anim na taong kapiling ka namin. Mahal na mahal kita. Ka namin.

Thirty precious seconds of Iya.

Iya.

Iya... Lagi pa rin kitang nararamdaman sa bahay. Tuwing pinupuntahan mo ako sa kuwarto ni Tita para kausapin ako habang nagsusulat, at ikaw naman nilalaro mo si Nene Bear, Tati Bear, at Donald Duck. Nag-uusap tayo nang kung ano-ano lang. At minsan sinusungitan kita kasi wala na naman ako sa mood. At minsan inaakap mo ako sa likod at hindi kita pinapansin. Iya, mahal na mahal kita. Tuwing pumupunta ka sa kuwarto ko para magpaturo sa assignment mo. Sa tuwing lalabas tayo para samahan mo akong magwithdraw at dadaan tayong 7-11 para ilibre kita ng pagkain. Sa tuwing hihingi ka sa akin ng papel para may madrowingan ka at masulatan. Sa tuwing magtatampo ako sa 'yo dahil hindi mo na naman ako sinusunod. Sa tuwing nilalambing mo ako pag-uwi galing trabaho. Sa tuwing maglalaro tayo, at nung minsang ginawan ko ng paraan na payagan kang maligo sa ulan. Sa dalawang beses na dinala kita sa Christmas party ng Alliance. Sa tuwing pinipilit mo akong isama kita sa tuwing maglalakwatsa ako kaso hindi puwede. Iya, miss na miss na kita. Kung alam ko lang na anim na taon lang ang tagal ng ating pagsasama, ginawa ko na sana ang lahat upang mapasaya ka nang lubusan. Iya, kulang ang salita upang maparating ko kung gaano ko nararamdaman ang pagkawala mo. Iya. Namimiss ka na ni Tito Ichard. Balik ka na...

RIP Iya Day 1.

Hindi ko pa rin alam Iya. Hindi ko pa rin alam. Pero sana alam mo mahal na mahal ka namin.

Pagod.

Hay lord. Sa totoo lang nakakapagod na. Kakatawag lang ni Ate. Na-ospital kasi si Iya kahapon, tas ngayon kailangan naman daw ilipat ng ospital at dalhin sa ICU. Encephalitis daw. Hinala ko may bipolar disorder si Iya kaya lagi siyang nagwawala dati. At may kinalaman 'to dito. Mas lumala raw nung dinala na sa ospital. Lagi niyang sambit: "Ayoko na."

Ako rin. Ayoko na.

Pag nasalubong niyo 'ko, bigyan niyo naman ako ng magandang joke. Nakakapanghina.

Guni-guni-ta.

Ang dami kong gustong gawin. Ang dami kong gustong simulan. Ang dami kong gustong tapusin. Ang hirap pala. Ang dami kong kuwento ng mga nangyari nitong nakalipas na buwan pero wala masyadong panahon at gana. Nakakasawa rin pala magkuwento. Minsan kasi pakiramdam mo hindi naman nakakatulong na ikuwento siya. O sadyang wala lang talagang panahon. O hindi mo na siya nakikitaan ng dahilan--ng kahalagahan--para ibahagi sa iba. Umalis ako ng Alliance. Nagkaroon ng bagong trabaho. Na-stroke si Nanay. Nag-birthday ang dalawang pamangkin. Training sa opisina. Bagong proyekto. Hasel sa pagsusulat. Bantay sa ospital. Bantay sa bahay. Pakikiharap sa mga mainitin ang ulo. Away. Sigawan. Pag-unawa. Pagmamahal. Pagbasa. Pakikinig ng bagong kanta. Mga isinisingit na pagsusulat. Pagtulog. Pag-asa. Pag-asa na sana gumaling na si Nanay. Pag-asa na sana wala na siyang panibagong sakit. Pag-asa na sana bumalik na siya sa dati. Pag-asa na wala na masyadong iniisip. Pag-asa na gumaan ang buhay. Pag-asa na tumigil na ang tatay sa paglalasing at pagsusugal. Pag-asa na guminhawa. Pag-asa na matupad ang mga pangarap. Pag-asang makaalis ng bansa at makapagtrabaho sa labas. Pag-asa sa panibagong kapaligiran. Pag-asa sa mga bagong makikilala. Pag-asa na umalwan ang pamumuhay. Pag-asa na makapag-ipon at makabili ng bahay at matupad ang mga pangarap. Pag-asang mahanap ang taong makakasama sa buhay nang matagal-tagal, kahit hindi pang-habambuhay. O teka, may tumatawag.

Handa na raw ang pagkain.

Talagang ang kalandian laging may panahon. Isa siyang necessity. Lahat ata ng pagmamahal ko na nasasayang sa iba napupunta na lang sa 'yo--tas nasasayang din. Lol. O siya.

Paalam muna, bahista ng pagmamahal. Sa Ingles, bassist of love. Sarap mamatay sa kakornihan lolxoxoxo



Winged/Wicked Things - Sunset Rubdown

OMFG.

So Real - Jeff Buckley

Techno Tuesday.

More here.

Happiness - Hurts

For now I refuse.

These days I've been wondering how I can die for a year, or maybe two years, or three. Die and come back. Provisional. That's all I'm asking. A coupon. A ticket to faraway where I'm not alive-alive. A respite from this world. A bloody break. Not a day passes that this dying idea hasn't crossed my mind. Please help me die. I'm so tired.



Send in the Clouds - Silver Jews

White riot.

"It was a fantastic night. You could lose yourself in the noise. Little problems like the fact that you had no money and nowhere to stay dissolved in the sea of chords and sweat and beer and feedback and pounding bodies throwing themselves manically up and down in a distant approximation to the rhythm of the music. Doug had never heard any of these songs before but in the months and years to come they would become his closest friends: "Deny," "London's Burning," Janie Jones." He was transfixed by the sight and sound of Joe Strummer shouting, screaming, singing, howling into the microphone: the hair lank with sweat, the veins on his neck tautened and pulsing with blood. Doug surrendered to the noise and for an hour he pogoed like a madman in the dense, heaving heart of a crowd two hundred or more strong. The heat and the energy were overwhelming. When it was over he stumbled to the bar and jostled for place as the fans clamoured to slake their thirst. He was pushed and shoved and he pushed and shoved back with the best of them and he felt, for the first time that day, wonderfully and unexpectedly at home."

- The Rotter's Club, Jonathan Coe, pp. 171-172



Banned (By The Man) - SSLYBY

Somewhere but here I'm happy.

Aww. Yes. From my dear National.

Radioactive - Kings of Leon

Lynch.

Because as amazing as his movies. . . is his HAIR.

Mad Scientist - Angela Aki