Inihatid na namin si Iya kanina. Yun na ata ang pinakamahabang lakad ko sa buong buhay ko. Pinipilit ko pa rin na panaginip lang siya. Iniisip ko, dati kapag may nadadaanan akong karo ng patay sa kalye tas tumitigil ako para magmasid, hindi ko alam ang pakiramdam. Ngayong kami na ang tinitignan habang nasa prusisyon, alam ko na. Ang sakit. Ang lungkot. Ang hinayang. Si Ate madalas tuntingin sa taas, sa langit, sa mga ulap. Sabi niya, nagbabakasakali siyang hindi talaga totoo itong ginagawa namin tas matatawa kami kung bakit nasa gitna kami ng kalye bigla-bigla. Ako naalala ko yung mga kalyeng dinadaanan namin ni Iya pag lumalabas kami: bibili ng meryenda, magwiwithdraw sa ATM, lalakad papuntang 7-11.
Huling paalam at nangimi akong halikan si Iya sa pisngi. Baka kasi tumulo yung luha ko sa mukha niya at sabi ng mga matatanda, masama raw yun. Kaya hinalikan ko na lang siya sa dibdib, sa damit niyang prinsesa. Matigas na si Iya. Mapula siya. Rosy cheeks. Tingin namin dahil sa init. Napangiti ako sa pagsang-ayon nang nabanggit ni Ate na bumalik yung itsura ni Iya nung baby siya. Nag-iba yung mukha niya gawa ng sakit. Nung tinitingnan namin yung mga bagong kuhang retrato niya bago namatay, nag-iba yung itsura niya talaga. Napawi ang ngiti. Nahirapan.
Ngayon ko natuklasan ang kakaibang uri ng pagod. Iya, mahal na mahal ka namin. Ingat ka diyan. Namimiss ka naming paalalahanan (Iya, kain na. Iya, magtoothbrush ka na. Iya, huwag kang tatakbo. Iya, tulog na. Iya, huwag kang magbabasa sa dilim.) at wala na ang sigla sa amin ngayong wala ka na. Salamat at nakasama ka namin ng anim na taon. Magkikita pa tayo ni Tito. Yayapusin kita nang mahigpit at bubuhatin nang paikot katulad ng madalas nating gawin. Mahihilo at tatawa.
Wednesday, October 6, 2010
Libing.
Posted by
digitalburyong
at
7:02 AM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment