A beautiful message from a beautiful man.

Oh, and can I steal this?

I'm sorry, I just did.

------>

RIP Iya Day 8.

Self-portrait.


Linggo ng Wika.

Pagkakaibigan. Pagmamahal. Totoo, minsan nga lang sila bata.
I love you, Iya.

Libing.

Inihatid na namin si Iya kanina. Yun na ata ang pinakamahabang lakad ko sa buong buhay ko. Pinipilit ko pa rin na panaginip lang siya. Iniisip ko, dati kapag may nadadaanan akong karo ng patay sa kalye tas tumitigil ako para magmasid, hindi ko alam ang pakiramdam. Ngayong kami na ang tinitignan habang nasa prusisyon, alam ko na. Ang sakit. Ang lungkot. Ang hinayang. Si Ate madalas tuntingin sa taas, sa langit, sa mga ulap. Sabi niya, nagbabakasakali siyang hindi talaga totoo itong ginagawa namin tas matatawa kami kung bakit nasa gitna kami ng kalye bigla-bigla. Ako naalala ko yung mga kalyeng dinadaanan namin ni Iya pag lumalabas kami: bibili ng meryenda, magwiwithdraw sa ATM, lalakad papuntang 7-11.

Huling paalam at nangimi akong halikan si Iya sa pisngi. Baka kasi tumulo yung luha ko sa mukha niya at sabi ng mga matatanda, masama raw yun. Kaya hinalikan ko na lang siya sa dibdib, sa damit niyang prinsesa. Matigas na si Iya. Mapula siya. Rosy cheeks. Tingin namin dahil sa init. Napangiti ako sa pagsang-ayon nang nabanggit ni Ate na bumalik yung itsura ni Iya nung baby siya. Nag-iba yung mukha niya gawa ng sakit. Nung tinitingnan namin yung mga bagong kuhang retrato niya bago namatay, nag-iba yung itsura niya talaga. Napawi ang ngiti. Nahirapan.

Ngayon ko natuklasan ang kakaibang uri ng pagod. Iya, mahal na mahal ka namin. Ingat ka diyan. Namimiss ka naming paalalahanan (Iya, kain na. Iya, magtoothbrush ka na. Iya, huwag kang tatakbo. Iya, tulog na. Iya, huwag kang magbabasa sa dilim.) at wala na ang sigla sa amin ngayong wala ka na. Salamat at nakasama ka namin ng anim na taon. Magkikita pa tayo ni Tito. Yayapusin kita nang mahigpit at bubuhatin nang paikot katulad ng madalas nating gawin. Mahihilo at tatawa.

RIP Iya Day 2.

Iya. Ang dami kong gustong gawin. Sabihin. Ihingi ng tawad. Gusto kitang akapin. Mahigpit. Halikan. Sana nakausap kita bago ka nawala. O nalaman kong malapit ka nang mawala nang gabing pinuntahan kita sa kuwarto mo. Iya, hindi mo alam napakaraming beses mo akong napasaya. Napangiti. Napagaan ang loob. Sana nagawa ko yung tumbasan sa anim na taong kapiling ka namin. Mahal na mahal kita. Ka namin.

Thirty precious seconds of Iya.

Iya.

Iya... Lagi pa rin kitang nararamdaman sa bahay. Tuwing pinupuntahan mo ako sa kuwarto ni Tita para kausapin ako habang nagsusulat, at ikaw naman nilalaro mo si Nene Bear, Tati Bear, at Donald Duck. Nag-uusap tayo nang kung ano-ano lang. At minsan sinusungitan kita kasi wala na naman ako sa mood. At minsan inaakap mo ako sa likod at hindi kita pinapansin. Iya, mahal na mahal kita. Tuwing pumupunta ka sa kuwarto ko para magpaturo sa assignment mo. Sa tuwing lalabas tayo para samahan mo akong magwithdraw at dadaan tayong 7-11 para ilibre kita ng pagkain. Sa tuwing hihingi ka sa akin ng papel para may madrowingan ka at masulatan. Sa tuwing magtatampo ako sa 'yo dahil hindi mo na naman ako sinusunod. Sa tuwing nilalambing mo ako pag-uwi galing trabaho. Sa tuwing maglalaro tayo, at nung minsang ginawan ko ng paraan na payagan kang maligo sa ulan. Sa dalawang beses na dinala kita sa Christmas party ng Alliance. Sa tuwing pinipilit mo akong isama kita sa tuwing maglalakwatsa ako kaso hindi puwede. Iya, miss na miss na kita. Kung alam ko lang na anim na taon lang ang tagal ng ating pagsasama, ginawa ko na sana ang lahat upang mapasaya ka nang lubusan. Iya, kulang ang salita upang maparating ko kung gaano ko nararamdaman ang pagkawala mo. Iya. Namimiss ka na ni Tito Ichard. Balik ka na...

RIP Iya Day 1.

Hindi ko pa rin alam Iya. Hindi ko pa rin alam. Pero sana alam mo mahal na mahal ka namin.